Deel 4: Inzending 1

Oh nee, fuck man.  Hoeveel kon er in godsnaam nog verkeerd lopen?  Maar Claude hervond zijn cool heel snel.  Hij moest heel snel gaan improviseren, want het was allemaal grondig fout aan het lopen.
“Hey poppeke,” riep hij haar nonchalant toe, “woar zen diene vent zen spullen.  We doen em noar de kliniek want ha viel van zezelve.”

Helemaal uit het lood geslagen stak Laura de rugzak voor zich uit.  Had ze zich dan zo vergist?  Ze had toch duidelijk gezien dat ze hem in het busje duwden.  Maar instinctief besefte ze dat ze het spelletje beter kon meespelen.  Het belangrijkste was dat ze niet in het busje gesleurd werd.
“Hier zijn ze.”
“Merci, na kan ek zenne noam toch zegge in de kliniek.”

Claude nam de rugzak aan en draaide zich snel om.  Enkele seconden later waren ze van de parking, Laura verbouwereerd achterlatend.
“Zeg, wat was dat allemaal?”
De stem van Sophie doorbrak haar trance.  Ze had geen flauw idee wat er zonet gebeurd was.  Maar ze voelde tot in haar kleine teen dat er iets niet pluis was.  Ze had duidelijk gezien dat die man in het busje geduwd werd.
“Ik weet het niet Sophie, maar hier klopt iets niet.  Ik denk dat die man met zijn bermuda zonet ontvoerd werd.”
Sophie kwam naast Laura staan en sloeg een arm rond haar schouder.
“Schat, ik denk echt dat je teveel detectives leest de laatste tijd.”
Laura keek haar vriendin recht in de ogen, wilde haar alles gaan vertellen toen haar iets te binnen schoot.
“Het tweede busje!”
Nu was het Sophie die er verbouwereerd bij stond.  Laura had haar arm vast genomen en sleurde haar mee de parking op naar het busje dat daar achtergebleven was.
“Wacht even,” protesteerde Sophie terwijl ze zich losrukte, “waarom moeten we naar dat busje?  Kom we zijn hier weg, het zijn onze zaken niet.”
Ze wilde zich omdraaien, maar Laura was sneller.
“Nee,” Laura had snel de arm van Sophie terug vast genomen en probeerde haar vriendin terug te overtuigen, “Ik heb die mannen hier bezig gezien en die gast met zijn bermuda werd hier in het busje geduwd waar ze mee weggereden zijn.  Wij gaan nu dat andere busje inspecteren.”

Hoewel ze er niks van begreep, besloot Sophie toch maar mee te gaan.  Al was het alleen maar omdat ook haar eigen nieuwsgierigheid nu geprikkeld was.  De deuren vooraan zaten op slot, maar het busje had gelukkig geen centrale vergrendeling.  De deur achteraan klikte immers open toen Laura die probeerde te openen.  Met het handvat in haar hand keek ze nog even naar haar vriendin en trok de deur helemaal open.